Utrwalanie wpływów
Czwarte zadanie rząd rosyjski chciał zrealizować drogą utrwalenia swoich wpływów w Bułgarii i organizacji armii bułgarskiej pod kierownictwem oficerów rosyjskich. Po usadowieniu się w Bułgarii Rosja mogła zagrażać cieśninom. Tymczasem w kierownictwie rosyjskiej polityki zagranicznej nastąpiły zmiany. W 1879 r. książę Gorczakow skończył 81 lat i w lecie tego roku odsunął się prawie całkowicie od spraw bieżących. Formalnie Gorczakow pozostawał ministrem do 1882 r., lecz od roku 1879 ministerstwem kierował N. K. Giers, dobry urzędnik i dosyć trzeźwo myślący polityk. Jednakże Giers, człowiek nieśmiały i niezdecydowany, bał się odpowiedzialności. Nie miał on stosunków ani majątku i cenił bardzo swoje stanowisko służbowe i pensję. Giers drżał przed nowym carem, Aleksandrem III. Kiedy minister udawał się do cara z raportem, jego najbliższy współpracownik, Lamsdorff, szedł zazwyczaj do cerkwi modlić się o pomyślny przebieg audiencji. Giers posiadał zdecydowane poglądy na zadania dyplomacji carskiej. Zgadzał się z Gorczakowem w niechęci do tendencji słowianofilskich oraz w dążeniu do utrzymywania zgody z „Europą". Cała działalność Giersa świadczy, że był wiele gorliwszym zwolennikiem „związku trzech cesarzy", a zwłaszcza współpracy z Niemcami, aniżeli jego poprzednik. W porównaniu z Gorczakowem Giers mniej zdecydowanie popierał Francję i nie angażował się tak wyraźnie na wypadek nowej agresji niemieckiej lub zagrożenia Francji.