Komisja

Rząd carski, odosobniony we wszystkich komisjach mających wykonać postanowienia traktatu berlińskiego, został w końcu pozbawiony możliwości współpracy z tym aparatem stworzonym przez kongres. Pe­tersburg dysponował wprawdzie sprężyną nacisku na swoich przeciw­ników, gdyż okupacyjna armia rosyjska zajmowała wciąż jeszcze znaczną część europejskiego terytorium Turcji. Sprężynę tę w koń­cu nacisnął. 27 września 1878 r. rosyjska Kwatera Główna przeniosła się wprawdzie spod stolicy tureckiej do Adrianopola, lecz następnie ewakuacja wojsk rosyjskich z Turcji została wstrzymana. Rząd rosyj­ski uciekł się do tego środka niechętnie, gdyż obawiał się, że wstrzy­manie ewakuacji wojsk może spowodować nowe komplikacje między­narodowe. Nie chcąc się narazić na takie ryzyko, rząd carski zaczął zabiegać o przełamanie stanu izolacji i sięgnął przy tym do starych metod: po­stanowił odbudować związek trzech cesarzy, pomimo że sojusz ten skompromitował się w czasie wojny rosyjsko-tureckiej w wyniku wro­gości Austro-Węgier i prowokacyjnego postępowania Niemiec. Rząd carski miał jednak nadzieję, że zbliżenie z Wiedniem i Berlinem po­może mu wyjść z izolacji. Decyzja ta została podjęta, gdy Gorczakow w sierpniu 1878 r. przekazał sprawy Giersowi i wyjechał leczyć się za granicę. W charakterze doradców cara w zagadnieniach polityki zagra­nicznej występowali teraz Giers i Milutin. Na jesieni 1878 r. w otocze­niu cara przez pewien czas przebywał ambasador w Londynie Szuwa- łow, który był drugim pełnomocnikiem rządu rosyjskiego na kongresie berlińskim.