Turcja

Turcja miała też o podjętych krokach informować państwa — sygnatariuszy traktatu, „które będą czuwać nad ich (tych kroków — W. Ch.) realizowaniem". Nawet ta część Półwyspu Bałkańskiego, która w ciągu dziesięciu miesięcy miała pozostać pod okupacją wojsk rosyj­skich, tj. księstwo bułgarskie, zwłaszcza zaś Wschodnia Rumelia, nie uniknęła opieki „koncertu europejskiego". Anglia, Francja, Niemcy, Austro-Węgry i Włochy nie przelewały krwi, lecz na kongresie berliń­skim ich przedstawicielstwa otrzymały prawo mieszania się do spraw Półwyspu Bałkańskiego i stosunków między Rosją i Turcją. W letnich miesiącach 1878 r. oraz później Milutin skarży się w swoim dzienniku na „bezczelność" i „oburzające oszustwa" Angli­ków, którzy „zdecydowanie zagarnęli Turcję pod swoją opiekę"'21. Kie­dy rząd rosyjski rozpoczął w sierpniu 1878 r. wycofywać swe wojska spod Konstantynopola, z Tracji, Macedonii i rejonu Erzurumu, w wielu ewakuowanych miejscowościach Turcy dokonywali rzezi ludności sło­wiańskiej i ormiańskiej. Rząd rosyjski, nie chcąc utracić wpływu na Portą i prestiżu wśród Słowian, nie mógł tolerować tej sytuacji. Rosja nie chciała zrezygnować bez walki ze swych wpływów na Bałkanach i w Armenii.